اولیای کودک کم توان ذهنی باید محدودیتهای او را بپذیرند ومطابق گنجایش محدود او ،رفتار نمایند.

موقعیت آن دسته ازکودکان کم توان ذهنی که بهره هوشی بین 50تا۸۰دارند تاحد زیادی به سلامت عاطفی و روانی آنها وابسته است.اگر چنین کودکانی احساس اعتماد به نفس داشته باشند و اولیا را پشتیبان خود بدانند و بدانند که خانواده انتظار بی اندازه ازآنان ندارد تا حدودزیادی قادر به سازگاری با محیط خواهند بود.پذیرش این حقیقت که کودکان کم توان ذهنی از لحاظ پیشرفت درسی،فکری و اجتماعی محدودندکلید سلامت روانی و عاطفی آنها است.

در خانواده هایی که چند کودک سالم و یک کودک عقب مانده ذهنی وجوددارد، نبایدکودک عقب مانده ذهنی را مورد بی توجهی و یا توجه زیادقرارداد،بلکه لازم است با این کودک نیز به مانند سایر کودکان رفتار شود.

لازم است خانواده ها این کودکان را با دید منفی نگاه نکنند. زیرا این کودکان نیز توانایی هایی را دارا هستند و هرگز نباید از داشتن این کودکان احساس شرم و یا گناه کرد. شایسته است خانواده ها از امکانات مفید تمام موسسات خصوصی و دولتی برای آموزش و پرورش کودکان عقب مانده استفاده کنند.


برگرفته از کتاب بهداشت روانی، دکتر سعید شاملو
مرکزکودکان استثنایی لرستانfereshteha

Link: http://fereshte.blogfa.com/post-1.aspx