امروز به وبلاگ بابای  مهیار سرزدم  وکامنت زیر را برش گذاشتم .

خسته نباشی . اینونمیگم تا مرحمی برای بار سخت سالهای گذشته باشه.بلکه گفتم تا بدونی دلمون باهاته .دلمون با پدریه که با تمام وجودش برای فرزندش زحمت کشیده و قلبش برای خانوادش تپیده. به هر حال زوده تا حکمت خیلی چیزهارو درک کنیم.................وحالا که حکمت اینطور که اونطور ...نباشه سعی کن زندگی رو از زاویه دیگری غیر از اون زاویه ببینی........... عشق است زندگی عشق است مهیار .....وعشق است خانواده پیله ور..............ماهم از اینکه مهیار سومی شده خوشحالیم وبه خودمون میبالیم

از اینکه با سرنوشتی رو برو هستیم که بعضی اوقات اون طور که میخواستم نشده چه طور فکرمیکنید؟و آیا تا حالا خودتون  رو به جای فرزندتون گذاشتید ؟و فکر میکنید  بچه مبتلا به سندرم دان چه  ارزو هایی میتونه داشته باشه ؟ با ما همراه باشید