پری شب من وخانمم به سینما عصر جدید رفتیم تا فیلم بچه های ابدی را تماشا کنیم .ساخت  فیلمی در مورد سندرم دان و مشکلات مبتلایان وخانواده هایشان را به فال نیک میگیریم .نقاط قوت فیلم در مطرح کردن دیدگاه ها ی غلط مردم .شرایط نابه سامان فرهنگی حاکم  جامعه ایران در ارتباط باسندرم دان بود.و  تلاش کم رنگ و سطحی کارگردان در ابتدای فیلم در ارتباط با اموزش پذیر بودن مبتلایان به سندرم دان  پیش گفتاری بود برای طرح داستان غیر منصفانه .سطحی.عاطفی .به نظر میرسید خانم پوران درخشنده علاقه زیادی به مطرح کردن واقعیت هاو اگاهی دادن درست به جامعه نداشته و صرفا به ساخت یک سناریوی عاطفی وعشقی پرداخته است.به طوری که اگر من به عنوان یک تماشا چی  در موردسندرم دان اگاهی نداشتم بعد از تمام شدن فیلم میگفتم این بچه ها بسیار ناتوانند. نهایتا نمره خانم پوران درخشنده در ادای دین خود در اجرای وظیفه توان بخشی مبتنی بر جامعه از نظر من نمره قبولی نیست . تمام هنرمندان باید بدانند هر اقدامی برای بچه های سندرم دان صرفا میبایستی در راستای افزایش فرهنگ جامعه وکمک در اجرای اصل توان بخشی مبتنی بر جامعه باشد.نه کودکان مبتلای ما و نه تمام کودکان کم توان و ناتوان نیازی به ترحم نداریم ما خواستار حق خود که همانا اشاعه فرهنگتوان بخشی مبتنی بر جامعه هستیم